Jeta eshte mashtrim,por prej vitesh me pak gaz cdo mashtrim e qendis.E lodhur vij te strukem ne gji…Zemra genjeshtren nuk e njeh,prandaj une po te lutem me zerin tim te ngrohte:I dashur!Teshkojme larg nga kjo bote.Ti me syte e tu te embel me qesh e me belbezon lehte ne vesh:-Zemer nese ne dimer lule ska,per lule kot trishtohesh…Une te shtrengova pa u ndrojtur si femije,e ne cdo gjeth qe do feshferije…Do jem e jotja ne perjetesi!
- Fjalët nuk mjaftojnë, për atë që vërtet mungon. Nuk di, thonë se me kohën kalojnë edhe kujtimet, por jo, ato shtohen dhe disi nuk më lënë të qetë. Kam dashur dhe kam luftuar të t’harroj, por jo nuk ndodhi ashtu siq desha une. Vite të tëra më vie në ëndërr m’u atëherë kur mendoja se vërtet je zhduk nga jeta ime, më shqetësojë dhe më nervozojë, por me kalimin e kohes ardhjet tua në ëndrrat e mia janë shpeshtuar dhe më shkaktojnë dhimbje dhe më bëjnë të ndjehem i humbur.
Pse?
Lumturi..sa kohe kaloi per te te njohur ty
Dashuri..sa her u rrezova deri sa te gjeta ty..
Sa do qe te shkruaj kto qe i ndjej smundem ti pershkruaj..
Sa do qe te mundohem te behem kurse ska ndodhur..ja esht duke u realizuar..
Sa here qe mundohem ato sy mos i shikoj te pretendoj se je humbur..nuk mundem me magjepsojne..Erdhe si nje ere e leht me more shpirtin..Si lindja e diellit me more shqisat..sa her qe ti mbyll syt te me dalesh perpara..me nje prekje me bere te fluturoj..me nje puthje me bere te helmohem..Helmi Im I Dashur..sa doja qe edhe ti ti dish keto vargje..skam guxim..ndoshta shpallja e Dashuris son do tjet gabim..Bukurii..me mer malli per buzeqeshjen tende..si nje lule e bukur qe sapo cel..tradhetiii..me mungon afersia jote qe me genjen sa her qe te shoh..O Jett..valle a do te jesh i imi ndonjeher?!a vec nje figur per te qen e qete…..Puthja ime..me helmove me ato buzat e tua tronditese..helmi im i dashur nese ndonje dit vdes..do te jet nga Dashuria ime e teperme ndaj teje..Helmi im i Embel….♥
E vesHTir te jesh e but dhe fatlume,ne kte bot te acart dhe te ashper qe po jetojme,nje jet te mbushur me urrejtje,nje jet e mbushur me shushunja te etura per gjak,e vetmja gje e cila me duket e bukur:ESHE DASHURIA QE NDIEJ PER TY:
ditet qe lahen nen ujrat e loteve te derdhur,zemra qe ftulurojne me krah te prer,Shikojme te ardhmen me syt tan te verber.Djelli qe vret henen:dhe hena ashtu e rraskapitur vret yjet nje nga nje:zemra e stukur ne cep te kraharorit dridhet,e trembur nga cdo gje qe e rrethon.POR TI:Ti je drita ime ne fund te tynelit:je endrre ime qe shoh cdo nat:Je gjithcka qe kerkoj nga jeta:Nuk e di sesi do jem pa ty:nuk mundem ta mendoj jeten time pa ty:eh o jet:ckuptim do kishe ti pa te??joooo nuk duet ta mendoj kte gje.UN pa te….???????joooooooo.nuk mundem ta mendoj.sepse thjesht iedea kur e mendoj me ben te ndihem keq.TE DUA:AS VET SE DI PSE TE DUA?PO DI QE TE DUA.JE BOTA IME JE GJITHCKA QE KAM,JE GJITHCKA QE DUA TE ARRIJ.PO TY JAM E HUMBUR,TE DUA SHPIRTI IM.
Takimet e Mesnatave
Pranverë. Bënte vapë. Duke kaluar nëpër rrugicën që e përgjysmon livadhin e madh bri katundit fqinj, papritmas një reflektim m’i errësoi sytë. Një copë herë s’mu shqit. Terr m’u bë gjithkah. S’e dalloja dot as shtëpinë aq të madhe prej nga dilte ajo dritë symarrëse. Për një çast m’u duk sikur shpërthente nga një sterrinë. U ktheva drejt ca pemëve të afërta dhe si mburojë zgjodha trupin e një molle, pas së cilit u fsheha t’më vijë të pamurit. Pastaj u drejtova pak nga pak andej, ku pashë : shtëpinë, dritaren, pasqyrën e madhe në duar të bardha, dhe më në fund atë fytyrë rrezatuese ruspe. Ishte vet Besa, e cila para dy ditëve nergut më kishte pritur buzë sukales, pranë kroit të atij katundi, (meqë e dinte se isha udhëtar i përditshëm asajde) dhe sapo e lëshoi një fluturuese prej letre kah unë, iku si një sorkadhe. Në të kishte shënuar shumë. Në të vërtetë gjë tjetër pos dy luleve paksa të përdylkuara kah njëra tjetra, me pakëz rrënjë, të cilat dukeshin sikur fluturonin për të gjetur ndonjë vend të mbëltoheshin e të rrënjëzonin bashkërisht. Atëherë nisa të kuptoj. Para së gjithash m’u desh t’i përballoj qortimit të rreptë që ia dhashë vetes, pse u mbrojta nga rrezet e një dashurie që lindte, e jo nga reflektimi verbues sikur m’u duk në fillim. Lexo më tepër
