Lere lotin tim te pikoj i qete,mos me kerko ne enderr se s’mund te me gjesh,mos me
kerko me, se gjithcka ka m’baruar, jeto i lumtur me ate qe je fejuar.:’(

Nje dite dielli me pa dhe me pyeti:Nese kaq shume te mungon,pse se harron? Kurse une
iu pergjigja:A mund ti diell te jetosh pa qiell?

Buzqeshja jote me thot ”Te Dua”..
Shikimi yt me tregon se s’mun pa Mua..
Si qershi ishin buzet e tua..
i prita e i prita qe t’me puthin mua..
Ti ma bere Zemren shkrum..
Dua qe t’me thuash Te Dua shum..
Ne boten te humber dhe pa shpres..
Sa shum deshta qe te vdes..
Kur e gjeta ENGjULIN qe e kerkova..
Vdekjen me nje her e harrova..
Perqafimi yt me jep n’grohtesi..
Tash pe sho qe esht dashuri..
Vetem nje nga mendja s’me hiqet..
Zemra jote per mu a po digjet?
Qfar mendim ke per mua?
Shka n’djen ti me te vertet per mua?
Dua qe t’ma tregojsh te verteten..
Pe shoh se pa ty nuk mund ta jetoj jeten..
Pa syt e buzet e tua jam e humber..
Kjo dashuria jon esht shum e bukur..
Dashuria jon duk dua qe te shuhet..
Kur nuk do te na humbet..!

Engjuli im
Endroj te gjej nje N’jeri se e kupton fjalen DASHURI.
Te shoh at dashuri ne syt e ti.
Endroj te perfundojn ditet se me vetmuan.
Te takoj dikend se me nje ZEMER nuk luan.
Te z’gjohem me nje gezim ne mengjes.
Te di se me at dashuri dua te v’des.
Endroj nje n’jeri se me don dhe me gabime.
Endroj nje Engjul per t’ja falur zemren time.
Endroj te me shtrengonte fort ne gjirin e ti.
Por ku esht aj engjul ne ket dit te zi.
Aj engjul, se dua t’ja lexoj deshirat nga buzet e mira.
Veq ket engjul e kerkoj s’kam t’jera deshira.
Ndoshta aj do me gjen se Zemren e kam hapur per te.
Po shpresoj, se ne endra per nat e kerkoj me ze.
Te pres Engjuli im deri ne fund te jetes te pres.
Se kam deshir te jam pran teje deri sa te vdes.

“Kur dashuria don te flase, mendja duhet te hesht.
“Gjuha e dashurise eshte te syte!”
“Dashuria ne sy lind, ne sy jeton ne sy vdes!”
“Dashuria qe u shua nuk ishte dashuri!”
“Eshte kenaqesi e madhe te dashurosh, edhe pse nuk ndihesh i dashuruar!”
“Dashuria eshte nje e mencur nder te cmendurit,
nje helm qe te sheron nje embelsire qe te helmon!”
“Dashuria, kolli dhe kruarja kurre nuk mund te fshihen!”
“Dashuria eshte ujvare e pashtershme me emrin Femer!”
Une jap dashuri sepse te dua, jo sepse pres qe ti te ma kthesh dashurine.Nese te jap dashuri apo dicka tjeter duke pritur te ma kthesh me dicka, me siguri do te mbetem i deshperuar!”
“Dashuria ofrohet si buka, si uji, si liria…
Dashuria kerkohet si ajri, si zjarri, si shpetimi…”
“Ata qe vdesin duke dashuruar jane deshmore!”
“Njeriu eshte i humbur nese nuk e gjen veten ne dashuri!”
“Dashuria e vertete eshte dhurate fatale, pa parashikime dhe pa litime!”
“Pse flet per dashurine sikur tregon perralle?A mund te tregohet muzika me fjale?
“Kur duam dike per virtytet e tij, nuk eshte dicka e vecante, por kur fillojme ta duam per mangesite, atehere kjo eshte dashuri!”
“Dashuria s’ka peshe,pervec kesaj:Te duash edhe me shume!”
“Te duash nje ore, kjo eshte shprehi e kafsheve; nje dite -vecori e njeriut; gjithe jeten- e engjujve.Por te duash gjithe jeten vetem nje qenie, kjo eshte dhunti e Perendise.”
“Dashuria e pare ecen si gaforrja!”
“Dashuria e rreme, eshte me e keqe se urrejtja!”
Kam lexuar diku se dashuria eshte kapitulli i pare ne librin e madh te mosmirenjohjes!”
“Ngrije uren e dashurise deri ne diell, vetem ajo, vetem ajo na lidh me njerezit!!”
“Te kerkojsh me arsye rrugen tek dashuria, eshte njesoj si ta kerkosh diellin me qiri!”
“Dashuria eshte i vetmi pasion qe nuk duron as te kaluaren as te ardhmen!”
“Dashuria ka dy percjelles: te miren dhe zhdervjelltesine!”
“Dashurine e paster si loti, mos ia fal cdo idioti!”
“Dashuria e ngre personin prej nje vetedije te ngushte dhe e ben moter me te gjitha vuajtjet e njerezimit!”
“Dashuria e zjarrte eshte si fantazmat, te gjithe flasin per te, ‘e askush se ka pare!”
“Dashuri do te thote kurre te mos thuash “ME FAL”!
“JETO QE TE DASHUROSH, DASHURO QE TE JETOSH!
“Dashuria e kote eshte denim nga denimet me te medhaja!”
“Dashuria eshte flaster qe vendoset ne plagen e jetes!”
“Dashuria eshte ngacmim i shoqeruar me idene e nje te jashtme”
“Xhelozia dhe dashuria shkojne dore per dore, dhe se bashku sjellin dhimbje!”
“Dashuria e sundon mbreterine e saj pa shpate!”
“Dashuria lind te zemra e njeriut njelloj si lind lulja ne balte, por s’i merr as ere e as ngjyre, se s’ka.Ne fund edhe ajo vyshket si lulja!
Tragjedia me e madhe e jetes nuk eshte se njerezit vdesin, por se pushojn se dashuruari
TE LUTEM ME DUAJ PAK NESE DESHIRON TE ME DUASH GJAT !
Dashuria? Ne fillim fjal te medha, pastaj fjale te pakta e ne fund fjale te shumta !
Te dashurosh do te thot te duash nje tjeter me shume se veten !
Dashuria asnjeher nuk lind ne shpirtin e prishur
Te dua sepse me dhe dashurine, e dua dashurine sepse ma dhe ti !
NJE DASHURI ESHTE, POR KOPJE TE SAJ KA ME MIJERA !
EDHE NE KASOLLEN ME TE VOGEL KA VEND PER DY TE DASHURUAR !
Dashuria platonike eshte vullkan pa erupcion !
Shumices se njerezve u duhet me shume dashuri sesa e meritojne !
Dashuro te tjeret nese do te te dashurojne !
DASHURIA ESHTE TER JETA E GRUAS, KURSE NJE EPISOD NE JETEN E MASHKULLIT!
Ai u martua me te sepse e dashuroi , AJO u e dashuroi ate sepse u martua !
C eshte Dashuria? RAST I VOLITSHEM PER DHEMBJE TE GJATE ! Thenia ishte : Sa me shume qe i njof njerezit aq me shume i dua kafshet !
TE NDAHESH VETEM SEPSE NUK E DO ME ESHTE BUDALLALEK, NJEJT SIKUR TE MARTOHESH ME DIKE VETEM SEPSE E DO !
Neqoftese miqesia nuk permban dashuri, dashuria permban miqesi
Dashuria eshte e amshuar derisa zgjat !
Ne fillim te dashurise te dashuruarit flasin per te ardhmen, e kur ajo eshte nga fundi flasin per te kaluaren !
Nga te gjithe pasionet dashuria eshte me e fuqishmja, ajo ne te njejten kohe sulmon Zemren Koken dhe Vetedijen
Koha eshte jashtzakonisht e bukur, kur ben dashuri !
Engjejt e quajn gezim i qiellit, djajt e quajn vuajtje e sketerres,
njerezit e quajn DASHURI !
Dashuria nuk eshte problem,ashtu sic nuk eshte nje automjet:problem jane vetem ata qe ngasin automjetin,udhetaret dhe rruga.

T’kam dasht me zemet t’kam dashut me shpirt
Qe ti prej meje do me ik kurr nuk e kam dit
Nje zemer e pata dhe ate ta fala
Ma more ma theve dhe per jet ma ktheve
Me fjal me the te dua
Me zemer me the sje per mua

Dua te shkoj
Dua te harroj
Por dije nje gje
Qe gjith te perkujtoj

———–

Ne thellsine e zemres time
eshte vendos nje emer
Pergjithmone kete emer
do ta mbaj ne zemer

——————

Lumturine kerkova por une nuk e gjeta,
Idealen ma dhurove ti vet por kurre nuk u zbeha,
Dashurine per ty e ruajta ne fshehtesi,
Por i kam treguar dikujt dhe ti mire e di,

Sa here ti me vjen prane meje,
Une bie ne mendime sepse ti je ilaqi i zemres sime

———-

Dashuria u jep mend
Ayre që s’kanë
Ndërsa u merr mend
Atyre që kanë

——————

Ne te kumanoves e kemi tradit
Qe t’a duam njeriun me zemer e me shpyrt
Jemi xheloze por kemi te drejt
Se dashuria e kumanovares eshte shume shtrenjt

———-

Nenaten e qete
ne gjumin e lete
kur me kujtohesh
ti nuke mundem me fjet

——————

Pse mkriove perendi qe te vuj per dashuri
Pse me lindi nena ime qe te jam me shum kujtime,
Oh kjo jete sa e shkret un pa ty vetun me ndejt.

Rruget jan te gjata
Netet jane pa fund
Qendroj larg teje e ste gjej askund,
Eja ti pran meje mos me le ne vetmi
Lejoma te puthi njeher dhe t’a largoj ket merzi.

———-

Njeriu pa dashuri si nena pa femije
Buza e pa puthur si lulja e keputur
Zemra ne vetmi si bora u shkri…

—————

E pranoj se jam fajtor qe ty zemren ta kam thy
E pranoj se kam gabuar qe ty shpinen ta kam kthy
E pranoj se zemra jote dhimbjet nuk i meriton
E pranoj se n’jeten time me mungon me mungon
Jo s’te harroj kurre s’mundem ty t’mos dashuroj

———————-

E mallkoj diten qe te pash.
E mallkoj shiqimin qe ta dhash.
E mallkoj buzqeshjen qe ta dhurova.
E mallkoj veten qe ne ty u dashurova.

———–

do te behem zog
e ti se do te me njohesh
do te vi ne dasem
kur ti te martohesh
do ti bi daulles
per lamtumiren tuaj
kurse une i mjeri vetem,
vuaj dhe vuaj

te deshiroj
fat ne jet
nje trup me shendet
ne shtepi harmoni
dhe dashuri pa kufi

——————

Ore djal ore djal
po ti tham nja dy tri fjale
sie ke nis hiq mire s eki
po veq vazhdo se vete e di

kur te lodhesh nga kjo loj
mos mendo t’kthehesh perser
s edhe une do di te jetoj
ta bej jeten sikur ti….!!

————

zemra zemres
i bon lutje
dashuria e par
fillon me Puthje
zemra e femres
esht hotel
kush don hin
e kush don del
po zemra e mashllit
esht si gur kush hin
brenda nuk del kurr

———————-

Nuk jam poet,
të shkruaj poezi
Por fjalën të dua,
E shkruaj vetëm për ty
Bilbili në degë
Sa bukur këndon
Ti puthsha buzët
Ti që e lexon

————

Sikur lulja pa arome
sikur perla pa shkelqim
ashtu do ngelem une
n,q,s ti nuk je shpirti im

—————–

Dashuria fillon me nje shikim,
vazhdon me nje buzeqeshje,
zmadhohet me nje puthje,
dhe perfundon me dy pika lot.

——–

Zemra lengon
vajtimi shpejton
dashurinë e parë
do ta kujtoj edhe në varrë.
Do te bëhem shkrumb e hi
do te tretem nga një dashuri
zemra me thot të dua
pse me ben kaq shumë të vuaj?

Gjithmone kan thënë
nga urrejtja e tepert
shfaqet ndjenja e dashurise
dhe shfaqet ne horizont.

————-

Eh ta dish sa shume te dua
do te rrije veq me mua,
dua ti ndjej buzet e tua,
dhe fjalet qe vetem ti mi thua.

———

Une dhe ti
ti dhe une
me nje fjal te
DUA SHUM

————–

Kujt i thua lule
kujt i thua hen
kujt i thu princeshë
si mu ke then
A te duket njejte
kur e perqafon
athu nje qast ndalohesh
mbyll syte e më kujton..!
Athu te rren mendja
me kerkon ne shpi
po vendi im eshte bosh
une mungoj te ti..!!

Me trenin e fundit
Po udhetoja ate nate
Ne nje cep te vagonit
Dallova dy sy te arte.

Ato ishin te perlotur
E shume te trishtuar
Ne nje pike te vetme
Rrinin te fiksuar.

Qerpiket e saj te gjate
Larte e poshte leviznin
Me driten e tyre te zgjarrte
Zemren fort ma trondosnin.

Me erdhi keq per ato sy
Dhe nuk durova dot
U afrova dhe e pyeta
Perse derdhin lote.

Zerin tim kur e degjuan
Lehte u ngriten larte
Kur mua me veshtruan
Ne shpirt m’u ndez nje flake

Ishin syte e nje vajze
Qe kerkonte pak meshire
Nuk ma tha me fjale
Por i lexova ne fytyre.

Fytyren e kishte te ftohte
E shume te pikelluar
I mungonte nje zemer e ngrohte
Sadopak per ta ngushelluar.

Qe doja ta ndihmoja
Menjehere e kuptoi
Ndihme kur i ofrova
Nje buzeqeshje me dhuroi.

Zemra iu ngroh
Fytyra si yll i ndricoi
Dhe nga syte e shkruar
Loti me nuk i pikoi.

Pikat e fundit te loteve
Neper faqe i mbeten
Nga fjalet e mia
Dalngadale iu treten.

Ne bisede e siper
Me shpjegoi shume pak
Se si prinderit e saj
Jashte e hodhen kete nate.

Kur e pyeta se perse
Nuk donte te me tregonte
Poshti i uli syte
E perseri nisi te lotonte.

Te lutem me trego
Iu dejtova perseri
Cfare i shtryri prinderit
Qe vepruan keshtu me ty?

Kembenguljes time
Ajo nuk i rezistoi
Nje histori shume te trishtushme
Nisi te me tregoje.

Kur pak dite me pare
Ne shtepi dikush kishte shkuar
Dhe prinderve te sai
Doren e saj u kishte kerkuar.

Por prinderit te padrejte
Ndaj sai ishin treguar
Me nje djale qe ajo se donte
Vendosen per ta fejuar.

Ndai kesai padrejtesie
Vajza kishte reaguar
Me nje pergjigje negative
Prindeve iu ishte drejtuar.

Eshte e drejta ime personale
Qe shokun e jetes ta zgjedh vete
Nuk dua nje jete banale
Por dua te jetoi ne realitet.

Ndaj ndjenjave te vajzes
Dicka kishte vepruar
E ne mesin e kesaj nate
Prej shtepie ishte larguar.

Historia e saj trishtuese
Me tronditi thelle ne shpirt
Doren ia shterngova
Dhe e ftova ne shtepi.

I qendrova prane ate nate
Me shpresa duke e ngushelluar
E zemra e saj e vrare
Nuk reshti duke me falenderuar.

Kur mengjesi agoi
Ajo u zgjua shpejt
Me tha tani duhet te shkoj
Ty do te jem borxhli perjete.

Ku do te ikesh tani
E pyeta i hutuar
Te ndjek fatin tim
Mu pergjigje me ze te shuar.

Vertet me erdhi keq
Per ate zemer te pashprese
Ndaj nuk e lejova
Se nuk doja ajo te vdese.

Me fjale te embla iu luta
Qe te qendronte me mua
Lehte ne faqe e putha
Dhe i thashe “Te Dua“

Kur degjoi fjalen te dua
Ajo u ngroh ne shpirt
S’dinte c’te thoshte nga habija
Dy pika loti i rrodhen mbi syte

Me buzet e sai si zjarr
Me peshperit lehte
Ti me sherove zemren e vrare
Perjete e jotja kam me mbete.

Gabova

Gabova qe me ty u dashurova
per hatrin tend shume dhimbje kalova
per nje kohe te gjate ty
me shume se kushdo tjeter te besova
cdo cast per ty ennderrova
e Zotit vec dashurine tende i kerkova…
Me bere te besoja se me doje
por ti me me tjeter me tradhetoje
oh sa shume me lendove
pse kshu ma punove…
Oh sa rende gabova
qe me ty dashurova…

Kurorëzim

Gabova qe me ty u dashurova
per hatrin tend shume dhimbje kalova
per nje kohe te gjate ty
me shume se kushdo tjeter te besova
cdo cast per ty ennderrova
e Zotit vec dashurine tende i kerkova…
Me bere te besoja se me doje
por ti me me tjeter me tradhetoje
oh sa shume me lendove
pse kshu ma punove…
Oh sa rende gabova
qe me ty dashurova…

MARTESA E DJALLIT

I butë si ujku nën lekurën e qengjit
Shikonte engjullin qe unë doja
Premtimet hyjnore
Të shoqruara me deshira djallzore
I verbuan sytë engjullit tim
Dhe e quan në parajsen e djajve

Në sytë e saj pasqyrohej flaka e dashurisë
E cila dukej si flakë përveluese e ferrit
Në ankthin e saj të bukur
Shfaqej parajsa e banuar me djaj

Erdhën dasmoret
Të cilëve ju prinë dhëndrri brirëgjatë
Buzët e nusës që i ngjanin
Shkronjës U pikonin gjak
Fustani i saj nuk ishte i bardhë

Dhëndrri në duar mbante unazën
E cila i ngjante prangave të çelikut
Unaza ishte e skuqur
Nga dashuria e tij djallzore

Me kthetrrat e tij të gjata
Ai ia largoj nusës duvakun e zi
Dhe ia vuri prangat
Në duart e saja të bardha

Vuajtja

Vuaj me një vuajtje
Plotë shpresë
Vuaj nën hijen e vetmisë
Nën rrjedhën e lumit
Mbi vullkanin e trazuar
Vuaj edhe kur je me mua
Edhe kur jeta
Si me shpatë na ndan
Vuaj edhe kur më shikon
Me sytë plotë melankoli
Edhe kur dielli lind
Pa Ty
Vuaj edhe kur perëndimi
Vujatjet e ditës i mbyll
Dhe hap shtegun
E ëndërrave plotë
Trishtim
Vuaj edhe kur era
Më bart si puplën
Edhe kur jam plumb i rëndë
Nga brengat e ditës së shkuar
Vuaj dhe nuk di pse vuaj
Vuaj pse ashtu kot vuaj
Apo pse vuajtjen për ty
Në letër e shkruaj!?

Pranverë. Bënte vapë. Duke kaluar nëpër rrugicën që e përgjysmon livadhin e madh bri katundit fqinj, papritmas një reflektim m’i errësoi sytë. Një copë herë s’mu shqit. Terr m’u bë gjithkah. S’e dalloja dot as shtëpinë aq të madhe prej nga dilte ajo dritë symarrëse. Për një çast m’u duk sikur shpërthente nga një sterrinë. U ktheva drejt ca pemëve të afërta dhe si mburojë zgjodha trupin e një molle, pas së cilit u fsheha t’më vijë të pamurit. Pastaj u drejtova pak nga pak andej, ku pashë : shtëpinë, dritaren, pasqyrën e madhe në duar të bardha, dhe më në fund atë fytyrë rrezatuese ruspe. Ishte vet Besa, e cila para dy ditëve nergut më kishte pritur buzë sukales, pranë kroit të atij katundi, (meqë e dinte se isha udhëtar i përditshëm asajde) dhe sapo e lëshoi një fluturuese prej letre kah unë, iku si një sorkadhe. Në të kishte shënuar shumë. Në të vërtetë gjë tjetër pos dy luleve paksa të përdylkuara kah njëra tjetra, me pakëz rrënjë, të cilat dukeshin sikur fluturonin për të gjetur ndonjë vend të mbëltoheshin e të rrënjëzonin bashkërisht. Atëherë nisa të kuptoj. Para së gjithash m’u desh t’i përballoj qortimit të rreptë që ia dhashë vetes, pse u mbrojta nga rrezet e një dashurie që lindte, e jo nga reflektimi verbues sikur m’u duk në fillim. Pasi iu largova mburojës, zemra më ecte nga dritarja që e stoliste ajo fytyrë hyjnore, por këmbët nuk më lëviznin dot. Ishte pika e ditës. “Therrishtave” s’donin të shkelnin. Komunikimin fillova me gjeste e herë-herë me fjalë. Nga ajo largësi arritëm disi të kuptohemi se kishim diçka për njëri-tjetrin, dhe më në fund e lamë që në orën fiks njëzet e katër të flasim përmes asaj dritareje.
Ca më tej u ndala të shikoj edhe njëherë vendtakimin. Dritarja dukej e rëndomtë sikurse të gjitha ato të shtëpive përdhese të katundeve malore : katrore, dykanatëshe, me katër tabakë xhami e katër shufra metalike të fiksuara në pragje, dhe me pezul të drunjtë nga jashtë. “Dritarja e dashurisë”— thashë në vete, dhe vazhdova udhëtimin me imazhet e asaj ndodhie
që s’më dukej tjetër pos ëndërr.
Atë natë :
Hëna e plotë shndriste me tërë fuqinë e refleksit. Vapa ishte zhdukur shqim, ngaqë vesa kishte filluar t’i kapej çdo gjësendi të mbitokës. Derisa nuk e shkela livadhin e madh, isha i freskët si një pemë sohishteje. Aty, në hapat e parë, fjafueshëm më përshkoi një ndjesi e çuditshme. Ca dallgë ngrohtësie më shkallëzonin krenarinë përbrenda, duke ma përplasur herë-herë nga një valë ngurrimi për hapat që bëja atij livadhi të thiktë gjelbrak ; drejt katundit të huaj në atë kulm nate ; drejt dritares… Pak më tej befas m’u krijua një pabesi e pakuptimtë. Më dukej ecja somnambul shtegut të një ëndrre a një trazimi pa drejtim. Në asnjë shtëpi të fshatit s’shihej çikëz drite. Gjë e gjallë s’dëgjohej. Nisa të merakosem, qenve si t’u shpëtoj. Një mendim sakaq ma shtriu udhëdaljen symbyllas andej ; bile po të guxoja edhe një kënge t’ia thoja, madje në kupë qielli. “Qen-ujqit s’qenkan këndejpari !” — thashë kur ndjeva lehje të mbytura qensh në togje, në një luginë ca të largët nga aty. Helbete ndiqnin ndonjë ujk skuthar. Për atë të Besës e dija se është tretur në ëndrrat e mishit brishtak të lepujve, apo të qumështit lyrak të deleve. Ashtu ngjante, sepse, meqë më thirri, duhej të më mbronte ; ta lidhte ende më fort se herave tjera atë murrosh të hatashëm.
Të gjitha mendimet m’i gijotinoi drita e elektrikut të dorës, që u ndez nga dritarja drejt në mua. Asaj atë çast i afrohesha ngadalë përskaj murit të gjatë që mbërthente dy-tri shtëpi. Gati
menjëherë më pas ajo dritë u zhduk përnjëherësh. Eca pakëz më shpejt, por lehtë, sikur nëpër vezë të shkelja. Hapat e fundit drejt vendtakimit më bënë të ndihem i gëzuar e njëkohësisht i pafrikë çfarëdo që të ndodhte. Dhe, ç’të shoh. Dritares njëri krah i rrinte mbyllur, ndërsa tjetri gjysmë i hapur mbahej shtrëngueshëm nga vet Besa. Përbrenda dhomës gllabëronte mugëti e dendur, ngase në dritare ajo rrinte e palëvizshme, ndërsa mënjanë një perde e errët pengonte depërtimin e dritës së hënës. Ajo mugëti mbulonte pjesërisht edhe trupin e saj, por kur ia hodha një shikim, ashtu, përmes hapësirës së ngushtë të gjysmëhapjes së kanatës, madje penguar nga një shufër metalike në mes, ia pashë : fytyrën engjëllore, flokët ngjyrëgështenjë, dhe gjinjtë e mbufatur si dy balona nën atë jelek të hollë. Ato m’u duk ia vura re si të ishte në një vend të hapët e nën diellin më të shndritshëm të qiellit.
Ngadalëz, me një zë të druajtur e disi të ngjirur, më tha :
— Të dua ! Ti mua ?
— Gjithashtu ! — i thashë.
— Shumë mirë ! Pra, mirupafshim nesërmbrëma, në po këtë kohë ! — përfundoi, dhe ma hodhi një shikim të ngulitshëm duke e mbyllur dritaren disi rrëmbimshëm.
“Dreq o punë !” — thashë në vete.
Nata e dytë :
Meqë tërë ditën më roitën mendime gjithfare, çdo të pjellë vallë në takimin e ardhshëm, ndërsa më në fund nënvizova : “gjë tjetër pos dashurisë !”, derisa erdhi koha për t’iu afruar sërish dritares, ndjeva një mall të madh ta shoh sa më parë atë bukuroshe ; madje, qoftë sikurse një natë më parë që e pashë.
U nisa disa minuta më herët se që duhej. Me vete mora një trëndafil të freskët, t’ia dhuroj në shenjë dashurie të pashmangshme, e të kujtuari për rrënjëzimin e saj. Mendoja t’i flisja i buzëqeshur përmes hapësirës së ngushtë të hapjes së parmakut, e ta zgjatja dorën me atë dhuratë, dhe bashkë me biskun e fletët e brishta t’i çiknim së paku gishtërinjtë. Mirëpo, ndryshe mbaroi gjithçka.
Herët u gjenda në cak. Kot arrita. Guxim s’pata t’i cingëris në xhame për ta njoftuar se aty isha. Mendoja, për sherr, mund të jetë edhe dikush tjetër në dhomë, dhe fundi dihej. Vetëm dy-tre minuta para kohës së caktuar hapekrah u çel njëri parmak. Besa vringthi u përkul të përgjonte sikur natën e mëparme nëpër dritën e elektrikut të dorës, por andej, — përreth murit, nga ana e rrugicës — s’pa gjë. Në kahun tjetër afër dritares rrija ulur, prej nga i dola përpara si hije duke harruar përtokë trëndafilin. Një kombinezone të mëndafshtë ngjyrëqielli, dhe fytyrën e çiltër, fare mirë ia pashë në dritën e një qiriri të vogël që kishte lënë ndezur mbi një tavolinë ndanë vetes.
— Kuptoj se më do, — shtoi pasi më përshëndeti — ama s’di sa do të zgjasë kjo, dashuria jote ?!
— Për jetë e mot ! — ia ktheva bindshëm.
— Më gëzon. Pra eja nesërmbrëma në po këtë kohë ! — më tha, dhe me një shikim goxha të çiltër e mbylli parmakun paksa me të shpejtë.
Më vloi gjaku aq shumë !… Megjithatë trëndafilin ia lash në pezul
Nata e tretë :
Edhe pse m’u përfytyrua gati tërë ditën, gjithnjë u mundova të mos e ngulis mendjen tek ajo asnjë sekondë. Punë fizike thuaja kurnjëfare s’kisha, megjithatë sapo erdha nga shkolla, ndonëse kot do t’i lëçisja mësimet a ndonjë libër, punova ç’bën e ç’nuk bën, vetëm t’i kaloja orët sa më shpejt deri në mesnatë. Kastile u nisa më vonë, ngase duke shpejtuar e dija se më mirë do ta kaloja atë udhëtim. Saktë, kur u duk në dritare u gjenda aty. Sërish e hapi vetëm njërën fletë të saj, por tjetrës ia hoqi rezen. Një llambë vajguri varur në murin anësor, lëshonte dritë të mjaftueshme e mundësonte pamjen e ca luleve afër saj. Pasi ia hodha një shikim në fytyrë — gjysmën e së cilës e shndriste ajo dritë, gjysmën tjetër hëna — vura re këmishën e saj të najlontë ngjyrëbari që linte t’i dukej dukshëm forma e trupit biskonjë, e që ia shtonte bukurinë edhe me një spektër ngjyrash të çuditshme. Duke buzëqeshur lehtë, ma zgjati dorën dhe më përshëndeti ngrohtësisht. Pasi shprehu interesim si kisha kaluar udhës, bëri sikur u afrua ca duke ma bërë një pyetje të çuditshme :
— Dëshiron të martohesh pastaj me mua, apo?
— Dëshiroj!… Më shumë se gjithçka tjetër në jetë ! — ia ktheva, ndërsa mbeta i shtangur.
— Të njëjtën dëshirë e paskëshim. Por më mirë të mendohemi edhe pak ! Udha e mbarë të qoftë, e natën e mirë, — më tha me një zë të butë duke e mbyllur dritaren qetazi.
Veç sa nuk këlthita : “lozonjare !…”
Nata e katërt :
Letrën e gjatë, që gati tërë ditën e kalova duke e shkruar, e futa në xhep dhe u nisa. Ç’nuk i shkrova në të : për rastin e asaj dite që u takuam në rrugicë, pak mbi krua, si ecte ngathët krahas babait çehrevrenjtur, ngarkuar me ato kënata përplot me ujë, e guxim s’pata t’i them : “Këtë barrë ta përgjysmojmë, Besë” — sikurse mendova ; për lajkatarësinë e pakuptimtë që po e shfaq kur po i vete te dritarja, e veçmas për
dashurinë e përflakur që kisha ndaj saj.
Në orën fiks njëzet e katër, faqeza qemë. Pos njërit parmak, u hap edhe ai me reze, por vetëm deri në gjysmë. Poçi elektrik llamburiste në mes të tavanit. Në fytyrën e Besës shqova një çiltëri gati të skajshme. Veshur mbante xhaketë të lehtë doku, ndërsa leshrat bashkë me një fjongo të gjatë pëlhure ngjyrëgurkali nga ana e djathtë i shtriheshin deri nën gjoks. Sapo e hapi gojën të më fliste diçka, me të shpejtë e lëshova letrën në
parvaz dhe i thashë :
— Lexoje dhe mendohu mirë ! Shihemi nesërmbrëma në po këtë kohë.
Nata e pestë :
Me vonesë u nisa, vonë arrita në cak. Parmakët e dritares rrinin çelur tej më tej. Në dhomë s’ndriçonte gjë. Besën s’e shihja kund. Duke i vënë duart në pezul, për t’u ngritur të shihja edhe nëpër këndet e dhomës, sakaq më pengoi butësisht një dorë e lehtë. Vallë, a do të mund të më preknin duar të tjera, pos atyre të Besës aty atë natë ?
— Mos u mundo. Ja ku jam! — më tha fare e qeshur, dhe më tregoi trungun e dardhës, pas së cilit kishte qenë e fshehur.
Përnjëherësh bëmë shtrirje krahësh nga njëri-tjetri. Pas përqafimit këmbët dalëngadalë na shpunë në luginën preshtake nën katund. Zërat tanë të ulët mes lisave shekullorë i shoqëronin currilat e përroskës dredhake ndanë nesh, e herë-herë shushurimat e gjallesave përreth.
Nata ishte jona.

Prozë Dashurie

Hap deren e dhomes time dhe pa u menduar hyj
brenda. Gati-gati ne menyre instiktive. Ajo eshte gjithcka qe mund te
kerkoj tani ne keto momente. Nje vend i gjithi i imi ku mund te qendroj
i pangacmuar dhe i vertete. Skuta ime e erret, ku nuk egzistojne
ngjyrat apo dritat. Gjithcka atje eshte e njete, pa ndryshime. E erret
per mos u dukur copat e korraces time kur bien poshte pa zhurme. I
zbuluar nga cdo mburoje por i sigurt, me ndihmojne te ec perpara per
mos u perplasur neper qoshet e zhvendosuar nga imagjinata ime. E erret
per mos u ngacmuar nga gjithcka qe me rrethon pa zhurme por qe
gjithashtu ben hije kur ndodhet ne drite.
Dhe keshtu hyj brenda duke
terhequr zvarre kembet qe i ndjej te shkeputura nga pjesa tjeter e
trungut. Mbyll deren me ngadale dhe filloj renien ne vorbullen e
fuqishme te boshlleku qe me pushton. Nen efektin e kesaj gjendjeje
clirohem nga gjithcka dhe forca e rendeses pushon se diskutuari me
muskujt e mi. Tani mund te shoh pa patur nevoje te hap syte. Shoh vetem
ate qe duhet te shihet dhe perseri bije dhe bije duke cliruar cdo pike
mbeshtetjeje. Tani ehste qetesi dhe frymemarja ime me ben shoqeri dhe
kur cdo paterice largohet prej meje, renia shnderrohet. Tani trupi,
mendja, shpirti nuk jane me te mite. s’kam pse prek, pse nuhas, pe
shijoj sepse tani nuk jam vetem. Ajo qe kam kerkuar eshte me mua. Ne
mua.
Jashte vetes sime tani udhetoj i cliruar dhe shoh trupin tim
tek mbyll syte te shkoje poshte. Sa cudi! Gjithcka tani shkon poshte.
Mos valle bota ne nxitim e siper ka ngaterruar kah? Sa cudi!…

Unazen e dikujt tjeter ne gisht po e mbaj
sa here e shoh me mall per ty qaj,
ti me mungon,gjithçka qe je
une te kerkoj por ti askund s’je.

Tjetrin ne krah e ty ne zemer
jam mbush me mekate qe s’ju ve dot emer
po mekati me i madh per mua mbete ti
po si cohet jeta me keto marrezi.

Tjetri me puth buzen,e me perqafon
une mbyll syte mendja tek ti shkon,
rruges e shoqerur kur dal me atë
zemra ndalon rrahjet s’dua te shoh asgje.

Une te dua ty, me tjeter jetoj
ai flet me mua,une emrin tend shqiptoj.
Pse qenka ndare me hile kjo bote
ne moshen me te bukur me jetu me lot…… !!!!?

Për ty Mendoj!

Kur mendoj per ty
Ethe dhe shpirti leshon,
Mendoj per gjene me te bukur ne jete
Mendoj per dashurine tone.

Kur mendoj syte e trishtuar
Dhe buzet qe dridhen pa fjale,
Mendoj per floket mbi gjoksin tend
Dhe zemrat qe rrahin pandal.

Kur prane teje qendroj e heshtur
Dhe dridhem kur me prek ngadal,
Mendoj se brenda teje ka dicka
Qe ti ma thua me zemer,jo me fjale.

Dicka qe me ben te ndihem si engjell
Dhe hap krahet drejt teje te fluturoj,
Ti me shtrengon aq forte prane vetes
Dhe une ngadale pershperis “Te Dashuroj”.

per ty do te shkruaj

Dora ime sdo te ndalet
vetem per ty do te shkruaj
nje dite te vone do ta kuptosh
se per ty me zemer vuaj
Mergimtare je ne kete bote
shum larg je pa mua
syte per ty me pikojne lot
mos harro kudo qe je “Te Dua”
Te lutem kur te lexosh keto fjale
kupto se ketu eshte nje gje e vertete
kupto se per ty vuan shum nje djale
qe jeton i vetem pa dashuri ne jete
Shum larg te kam me kilometra,
Por ne zemer as me milimetra,
Asgje nuk dua prej teje,
Vetem te kem afer shum afer meje
Deshiroj te shof me sy
te mos digjem mall per ty
sikur te isha rreze hane
do te hy ne dhomen tende,
vetem ta dish se sa te DUA
sdo te jetojsh as 1 orë pa mua!
Dashuri e vertete ishe ti per mua
por asnjehere ne jete e shijuar
edhe pse kurr nuk te takova
ta dish se me zemer te kam dashurua …
Deri kur per ty do te mendoj
deri kur shpirti ty do te kujtoj
deri kur une i mjeri te duroj
deri ne fund te jetes zemra
ty do te dashuroj…
Mos e kupto kete si nje fjale te thjeshte
mos e kupto kete sikur tjeret thone
se kur te njoha menjehere te kam deshte
dhe do te vazhdoj te dua pergjithmone!

Poezi Romantike

Të dashurosh vetëm për të dashuru esht mekat
Dashuro vetëm kurrë ndjehesh e dashuruar

Të dhurojsh puthje është knaqsi
dhuro vetëm nëse të dhuron dikush ty

Të qajsh është dhimbje dashurije
qaj vetëm nëse dikush loton edhe për ty

Të hapish derën e zemrës është bukuri
hape vetëm nëse edhe ai e hap për ty

Të simpatizojsh dikëndë është pasuri
simpatizo vetëm nëse të simpatizon edhe ai ty

Të ëndrojsh për dikëndë është fantazi
fantazo vetëm nëse edhe ai të imagjinon ty

Të zhytësh në mendime është qetsi
mendo nëse edhe ai mendon për ty

Të vërbohësh në sy është dhimbje !!
U njohëm ne ashtu pa pritur
sikur jeta do na bashkonte
se cdo gjë ishte e ndritur
se dija se ndryshe do të përfundonte!!!

Ishte ditë e bukur në ora 13
ne patëm fatin që te njihemi
por pse vallë kështu do përfundonte
një dashuri e dlirë si agimi???

Si duket fati s’na buzëqeshi
se hymë në rrugë të gabuar
se kështu fati s’na deshi
të jemi ne të përqafuar .

Dashuri e Gabuar

Me mahnite, me bukurine e brishte
E une ty, te dashurova
Me tradhetove, padrejtesishte
Por une, nuk e kuptova.

Te embla, ishin fjalet
Nga goja, kur i nxirrje
Por jo, ndjenjat e tua
Qe ne zemer, i fshihje.

Ditet, shpejte kaluan
C’do gje, u vertetua
Loja, qe beje pas kraheve
Me genjeshtrat e tua

Nese heshtim te dy bashke,
edhe heshtja ka dy sy
jane syte e zemres time qe te shohin vetem ty
dhe nese sta them dot me goje sa shume te dashuroj
gjithe fajin e ka natyra qe si dha zemres goje…
———————————————–
Sa kohe u be qe s’shoh syte e tu dhe prape i perfytyroj.
Sa kohe u be qe nuk puth buzet e tua..
dhe prape e ndjej ngrohtesine e tyre.
Sa kohe u be qe nuk perkedhel me trupin tend…
dhe prape e ndiej aty ne trupin tim.
Dua te te shoh perseri,po jane vec lutje te kota pa gram shprese,
se fati deshi qe te ishim larg.
E kjo largesi na beri te kuptonim se sa e donim njeri-tjetrin.
S’na mbetet gje tjeter vecse…….
———————————————–
Te Dua…
Mos i thuaj asnjeriut qe te thash te dua
por thuaj zemres te me dojë edhe ajo mua.
te dua ne mengjes te dua ne darkë,
do te doja te te puthja por….
te kam shum largë……
———————————————–
……….Kur jam me ty eshte njesoj
sikur te perjetoj nje enderr te bukur,
por ne kete enderr eshte edhe frika,
frika se mos do te zgjohem shpejt….
dhe gjithcka do te mbaroje……….
———————————————–
Frika me ze kur s’je prane meje
Kam frike se mos dikush si flladi lehte i pranveres
te rremben dhe ti si gjethe
largohesh larg
aq sa une s’mundem te te kap
———————————————–

Nje rruge e shkrete….
shume gjethe te vyshkura shtruar
si nje qilim vjeshtor plot trishtim
nje ere e thate me perplaset fytyres
shume ftohtesi me sjell
Ne kete dite Tetori dicka ndodhi…
Se ndjej egersine e natyres pasi..
skutat e shpirtit tim jane ndezur
si vullkane te shumte, ku llava
si nje lum i marre merr cdo ndjenje
qe del perpara. Eeshte egersia, krenariae thyer
humbja dhe se fudni dashuria e lenduar. Pse duhet te
ndodhte, Pse?
Eshte pyetja qe me persekuton
qe nga momenti qe morra ate telefonate
e cila shkundi pemen e dahsurise sime te paster,
ku cdo frute ra pa jete ne tokene copetuar
nga korrupsioni imoral.
Ai ze me kumbon akoma, me ndjek me sy hapur, ne
enderr, kudo.
Ai njeriu qe i dhurova zemren time shpirtin tim,
kohen time, me theu ne bese. Mbylli me force librin
e dashurise sone pa pyetur, pa pandehur dhe gervishi
cdo kapitull te saj. Pse, pse , pse me kumbon si nje refren i forte Rocku qe kalon cdo limit me nje shpejtesi sketerre.
Dritherimat e trupit akoma i ndjej, qenien time
te shtypur ne nje imazh bardhe e zi e shoh,
kur ajo lajmeroi ne telefon, “I’m pissed at you!! Dont talk to him anymore!!!. Ishte sikur melodia e jetes sime u shkeput dhe cdo tingull ndaloi, qetesia therese nxiste me shume rrahjet e zemres qe po dilte nga kraharori si nje kal i terbuar, deshte lirine, hapesiren per te jetuar por ishte vone. Cdo gje u erresua, degjova zerin tim qe morri komande dhe mesazhin qe perpunoi, “Ypu deal with him as for me i am done with him long time ago!” Dhe mbyllja e receptorit me pas si nje akt i pakontrollueshem. Spyeta kush ishte, perse ma bente mua kete gjest por ishte nje femer e irrituar , e ere ne moshe, ndoshta adoleshente qe deshte te pronezonte dike qe une ejetoja dhe me perkiste mua per nje kohe te gjate.
Euforia u shnderruar ne dhimbje, lot pa fund qe merrnin me rrjedhen etyre gishterinjt e mi te ftohte nga era e cmendur kembet me conin ne drejtim te paditur, e rrisnin ritmin e tyre si ne nje gare ku trofeu do te ishte shkaterrimi.
Por une eksiha marr goditjen tashmeajo cngelej ishte perfundimi im. Sdija cte beja, imazhet e momenteve te kaluara bashke me shkonin si nje film pa muzike, pa ndjenje, lotet u zevendesuan nga nje ngurtesim, perqendrimi ne nje vend te caktuar dhe e vecuar nga cdo gje e gjalle rreth meje. Mneodja se telefoni do binte, do degjoja zerin e tij por intuita me kishte genjyer kesaj here, prisja buze krevatit si nje femij qe pret gjoksin e nenes te ushqehet por asgje…….. qetesia varr me tmerronte, me ritkhente ngjarjen e asaj dite. Mendja me punonte si nje formular shkencor duke kerkuar pergjigje, Pse ma beri keshtu? Cte kisha bere valle? Pyetje te pafundme qe me fusnin ne nje vorbull te pafund konfuzioni,une isha vetem, e dermuar, e lenduar por mbi te gjitha e thyer ne krenari. Mu thye ajo gje qe askush sarrinte ta prekte, ma burgosi, gozhdoi si nje krisht, e vari e dogji si nje Zhan Dark.

E doja? Jo, nese e doja sdo ta lija te lire. E adhuroja? Jo te gjithe qenien e tij mbase natyren e qeshur. Kisha nevoje per te? Po, ai erdhi atehere kur une dnjeja boshllek, desha nje fare ngrohtesie. Por cte jete valle qe me lidh me kete qenie kaq mizore, Ah po, raporti qe ndertuam qeshjet , lotet.
Serish jam vetem, e plagosur, carmatosur nga cdo imunitet social, shpirteror , shendetsor. me neveritet fjala “buke”, me neveritet akti “te qesh”, e urrej te ndjerit “gjume”, kam dal nga cdo faze njerezoredhe kam krijuar nje “guacke mbrojtese” qe eshte larg njerezve, jetes, eshte brenda dhe vetem brenda dhimbjes sime.
Kane kaluar 4 dite, zeri i tij akoma ska trokitur ne veshet e mi, tani cdo shprese po tretet, ai sdo marr kushedi nga eshte duke ecur, qeshur, folur, me ke? Ajo qe vret me shume eshte serish. Pse ma shperbleu keshtu, pse theu ate gje te shtrenjte te jetes sime. I dhurova shume kehsilla, ngrohtesi, vend ku te qante hallet dhe vjen nje dite si per ironi te fatit e ben zemren gure, me hedh tutje si nje leter pa vlere. Me kujtohet nata e fundit me te, thote te dua te dua pa rreshtur duke kafshuar puthjen time ne marrezine e pijes dhe e besoj me shume se cdo here tjeter por ploti i kesaj historie mbyllet, sperfundon si nje film Holliwoodian, happily ever after, por nje telefonate e shnderron nje lidhje kaq te bukur me shpejtesine e drites ne nje te shkuar. Ajo e shkuar akoma me ndjek pas si nje fantazme qe sgjen qetesi, duke me torturar ne lengimin tim dhe smund ta ngushelloj, nje perqafim ti afroj , se ajo jam une.
Jtea vazhdon dhe oret kalojne, dhe e di se rete do shkojne nje dite dhe dielli do ndricoj serish, por tek tuk ndonje pike shiu ne ajer do lag faqen time e do me sjell dhimbjen e nje dite vjeshte. Diten kur mu thye krenaria e bashke me te besimi tek njeriu….

Te duash eshte te vuash, por ska gje me te bukur sesa vuajtja per dashurine e paster e te sinqerte…….

Lamtumirë Dashuria ime…

Ne enderr si nje mankth me vjen. Qan, qesh dhe
luan me mua… Iken vjen pa me then asnje fjale. Tashme ke ikur… Por
kur do te vish perseri? Ndoshta neser…? Po nuk erdhe neser…?
Ndoshta pasneser… Dhe e di qe do vish dhe te pres me lot ne sy…
Vall me te vertet do te vish pa ikur perseri?! Ike duke me dhuruar
dhimbjen si kujtim… Edhe pse se doja duhet ta pranoja. Tashme vetem
per dicka te falenderoj… Se ti me mesove cishte dashuria.
Faleminderit per gjithcka, qofte dhimbje lot nete pa gjum gezime
dashuri… Nese svjen ne kete bote… Nje cope parajse do ta ruaj per ty
une
tani nuk e di se cpo ndodh pa ty qe nga dita e ndarjes sone lotet kane
zene vend ne syte e mi. nuk mundem ti ndal dot edhe pse e di dhuem mire
qe jane te pa merituar. me kujtohen shume gjera njehohesisht… shume
momente qe nuk mund ti harroj shume caste qe me bejne te vuaj. mendova
se ndarja do me bente te te harroja por nuk po ndodh aspak keshtu.
perkundrazi! ajo po me ben te te dua me shume po me shton me shume ate
mall te zjarrte qe kisha kohe qe e ndjeja. e di mire qe po mundohesh te
ndertosh nje jete te re atje… larg nga te gjithe nga gjithcka dhe nga
une.. te uroj me gjithe forcen e shpirtit te jesh e lumtur… ndoshta
kete fat te ka rezervuar jeta! por kur ti te jetosh ate jete te re kur
te kesh prane dike tjeter ktheje edhe njehere koken nga e shkuara… me
co njeher neper mend sepse kujtimi im nuk eshte vrases per ty… ajo do
te jete thjesht nje aventure e bukur e moshes! mos u mendo se sime bere
te vuaj aq shume as mos u pendo! rri e qete sepse une te dua me gjithe
shpirt e te kam falur gjithcka… vetem mendo se dikur kam qene e
shkuara jote se zemren time ta fala krejtesisht ty! do te ndihesha me
mire nese ti nje dite do te ndjeje pak nostalgji per ndjenjen tone
qofte edhe per nje cast te vetem. Vetem mendo se diku larg hapesires qe
na ndan eshte nje shpirt qe vuan per ty qe do te te prese perjetesisht!
eh! malli me ka mbytur… ne cdo cast me del fytyra jote. me kumbojne
ne vesh fjalet dhe premtimet e tua! ne cdo enderr me shfaqesh duke
buzeqeshur sapo zgjohem kuptoj se ishte thjesht enderr e bukur dhe me
pas trishtohem… qaj mbytem me lot se me duket sikur keshtu do te
kthej serisht por ky eshte vetem nje pretekst per te jetuar ne
genjeshtra per tu shmangur realitetit te hidhur qe po me shkaterron pak
nga pak. tani jemi vertdet larg dhe une prane kam vetem kujtimet e cdo
dite qe kemi kaluar bashke… prane kam vetem mallin qe me djek e
pervelon ashtu si llava e nje vullkani qe shkaterron cdo gje qe ka
perpara. ashtu dhe malli qe kam per ty nuk po me le te jetoj jeten time
me ben te hedh poshte cdol mundesi per te qene i lumtur… ndoshta
heren tjeter qe do te shihemi do te kesh ne krah dike tjeter dhe nga
une ndoshta sdo ti kthesh syte as
per te me pershendetur. ndoshta
do te kesh harruar se dikur kam ekzistuar ne jeten tende dhe kjo do te
jete tronditja qe do te me shkaktoje me shume dhimbje… e megjithate
une do te jem serisht ai qe do te shoh nga larg lumturine tende por
kurre nuk do te behem nje i trete ne lidhjen tuaj sepse ti ndoshta do
te ndjesh per ate pasion te mallshem qe me bere ta jetoj vetem ti…
une nuk dua te vuash e te ndjesh te njejten dhimbje te cilen dikur ma
bere ta jetoja… une do te kenaqem vetem me lumturine tende sepse
keshtu te pakten do te jem me i qete. duhet te mesohem me humbjen
tende, me idene se nuk od te jesh kurre e imja, por nuk mundem te te
mos mendoj qofte edhe per nje cast te vetem, sepse ti je kudo… ne cdo
lot trishtimi je ti, ne cdo cast dhimbje je ti… je kudo , ne cdo
pjese te qenjes sime, por teper larg dhe e pa arritshme… je thesari
me i cmuar qe nuk munda ta kem kurre, mbreteresha e mbreterise DASHURIA
ne te cilen nuk mund te jem as sherbetor… tani LAMTUMIRE pergjithmone
dashuria ime e paarritshme! “Lamtumire” dashuria ime e pamundur…

Rrjeta e Dashurisë

I kapur ngadale ne rrjeten e padukshme te
mendimeve te castit qe fanepsen heshturazi mbrapa gjesteve, fjlaleve,
shikimeve gati-gati te rastesishme detyrohesh te ulesh ne kolltukun
lekundes te ndjenjave. I corjentuar nga dicka qe te mungon ne menyre
therrese, te cilen per cundi nuk e ke patur kurre pyet veten si te ka
lindur ai zjarr I fuqishem qe vazhdon te zmadhohet.
Cfare eshte
valle ai zjarr cudiberes qe shperthen me nje furi mbinatyrore neper
vena duke te bere me te prekshem ndaj gjithckaje qe te rrethon, me te
larte nga ana shpriterore e rizgjuar me nje tjeter fantazi te
papermbajtur dhe plot nuance te reja? Sa shume te ndryshon ky zjarr, ky
rebesh yjesh renes ne kthjelltesine e nje nate fantastike vjeshte. Te
kap papritur duke te te lene pafjale , vetem me nje shije te embel mbi
muze dhe nje arome te kendshme ne hunde.
Valle kush e ndez kete
zjarr ? Ne vete apo…? nje moment, nje cast i vetem dhe gjithcka
ndyshon. Ashtu teper natyrshem pa asnje mangesi, pa asnje te mete.
Ndoshta vetem me nje. Njerzimi.
Valle njeriu eshte tpere primitiv
per te kuptuar, per te asimiluar per te jetuar kete ndjenje kaq te
holle? Disa kalojne ne hiperbolizim vetem te skeletit te gjymtuar,
gjyshem te zbehte, gjysem misterioz, pa [erkur kompleksitetin,
gjeresine apo thellesine e saj duke u perpjekur te shohin vetem ate qe
i mjafton atyre per te pare. Dhe nje moment cekulibri heshtin. Te tjere
te shtyre nga koncepte shtazarake dhe misherore bien ne degradim te
tejskajshem aq konfuz sa mjafton per mos e kthyer me koken mbrapa per
te ripare edhe nje here ylberin shumengjyresh qe katandiset ne nje cast
te shkeputur kohe bardhe-zi. Fakt eshte se kur perballemi me te duket
sikur asgje nuk mund te na ndihmoje. Duke filluar nga llogarite,
kompromisat, rruget e shkurta, arsyetimet filozofike, sociologjike,
llogjike, matematike, biologjike apo poetike. Asgje ! te pakten asgje e
kriuar nga mendja apo dora e qenies ‘me inteligjente’ qe esthe
vertetuar se egziston. Njeriu.
Supozimet jane nga me te shumtat, por
fakt eshte qe akoma kane mbetur ne stadin e supozimit. Disa teper te
thjeshta per tu besuar. Te tjera teper te kompikuara per tu kuptuar.
Ndoshta nje dite do te kuptojme me shume. “Pote germosh me thelle do te
gjesh uje ». Kjo etja jone per te kuptuar dhe ditur po na mban gjalle.
Por
a jemi ne gati per shpjegimine e saj ? Ndonjehere me duket se kjo bote
mbahet ne kembe nga fshehtesite. Po shpirti yne? Sa pikepyetje qe
lindin, rriten, fshihen neper skutat apo qoshet e erreta, diku ne mes
te absurdeve te jetes trondisin shpirtrat tane cdo dite? Cfare do te
ishim ene pa to?
Secili prej nesh ka nje lloj marifeti te tijin, per
tu shmangur te pakten disa momente nga ajo te cilen guxoj ta quaj
“mbretereshe te ndjenjave” pa u perpjekur te permbledh gjithe
madheshtine e saj ne nje emer sepse nuk egziston ende nje fjale e
tille. Ju zbuluat timin! Mos mendoni per tuajin se kam frike se do te
pyesni veten dhe per sa kohe mund ta perdorni?….

Histori Romantike

Dikush ka thënë se jeta është një ëndërr dhe më
e keqja fillon kur fillon të zgjohesh. Zgjimi është vdekja e shpejtë
pasi çdo gjë është iluzion.
Unë nuk e besoj këtë.Mendoj se ne futim në jetën tonë ëndrra pa fund, pasione e iluzione. Ka raste kur eci në
rrugë symbyllur duke i besuar instinkteve të mia e pasioneve që më
shtyjnë në rrugën e jetës duke me dhuruar buzëqeshje e një zjarr të
brendshëm. Por unë jetoj vërtet, ndiej .. nuk jam vetëm një spektator
pasiv në këtë skenë botërore.
Shekspiri e ka quajtur teatër : një iluzion pamor, mashtrim duke u shtirur si personazhe që ndoshta nuk
ekzistojnë fare po ne mendojmë se ekzistojnë. Ai ka jetuar shekuj më
parë kur pas maskave të femrave në teatër fshiheshin meshkuj që nuk
dinin asgjë për botën e femrës. Ajo botë e errët e fshehur pas mureve e
fustaneve të gjatë e korseve mbytëse, botë e femrave kukulla që linin
në duart e meshkujve gjithçka:jetën e të ardhmen e tyre.
Po shpirti nuk blehet apo komandohet si një makinë. Ka disa nyje që prodhojnë
shpresa e iluzione të cilat askush nuk mund ti drejtojë. Natën kur
mbyllim sytë ne ëndërrojmë pa i menduar ëndrrat, thjesht duam të
qetësohemi , të shplodhim trupin e mesa duket vetëm mes ëndrrash mund
ta arrijmë paqen.
Një buzëqeshje krijohet në buzët e njoma të
trëndafilta të një foshnje kur lundron mes ëndrrash. Të duket sikur
bota është më e bukur, sikur sheh dritë kudo e yjet shkëlqejnë më tepër
atë natë, vetëm prej një buzëqeshje të pafajshme.
Kur mendon për dashurinë tënde, atë që do më tepër në këtë botë, atë që të bën të qash
e të qeshësh përsëri mes lotësh, atëherë mendja jonë kalon si në një
paradë të vërtetat dhe iluzionet që i ke hedhur si një mantel kësaj
dashurie. Asgjë nuk është perfekte në këtë botë asnjë person po
fantazia e ky shpirt i pabesueshëm që njeriu e ruan nga dallgët e jetës
si thesarin më të shtrenjtë, të bën ta besosh se idealja ekziston.
Realja me të vërtetat e hidhura lihet mënjanë një çast dhe e vë kokën
në jastëkun e ndjenjave ..fillojnë të krijohen imazhe të thuren ëndrra
të këndshme e ti mbulohesh nga një gaz i brendshëm që vetëm ti e sheh e
ndjen. Edhe ajri bëhet plot aroma dhe sytë mbulohen nga një mjegull
lulesh e ngjyrash gati të tejdukshme, ylbere të pafundta e dritë
ëngjëjsh.
Iluzionet të pushtojnë zemrën dhe aty ke gjithçka të
nevojitet. Vjen dikush që të prek shpatullën e të pyet për diçka e
zgjohesh. Sheh se je ulur diku e ndien ndoshta ftohtë. Jeta është kjo,
zgjohesh në një moment. Mendja fillon të punojë përsëri me llogjikën
dhe zbarkon në realitet duke mbartur pak nga ai gaz i brendshëm
lumturie. Flet e sytë të shkëlqejnë, optimizmi të jep një dritë të
purpurtë në fytyrë. Sa e lehtë është të ndihesh më mirë , mjafton një
dorë e vogël iluzioni.
Përfundimisht jeta të duket jo aq e keqe.
“Unë qenkam I lumtur e nuk e dija?”-pyet iluzioni yt, ai zëri i dytë që
çdokush e ka brenda vetes.
Ne jemi ujë, ajër dhe ëndrra. Formula
sekrete e krijimit të njeriut. Sa i thinjur dhe i hidhur është ai
shpirt i zbrazur nga ëndrrat.
Fantazia vdes kur njeriu e dëbon vet dhe atë njëçik që i mbetet brenda e vret me trishtim realiteti.
Por jo gjithmonë vret realiteti. Ai të dhuron shpresa. Hirushja e
Borëbardha na kanë ndjekur në fëmini me atë moralin e fitores së të
mirës mbi të keqen dhe ne ndjekim këtë fill duke menduar: “Po, dashuria
fiton mbi urrejtjen, e mira mbi të keqen, pse jo?”
Jeta është kaq e bukur sepse ka larmi. Ka hidhërim po ka dhe gëzim, ka të qara po ka
edhe të qeshura, ka hije po edhe dritë, ka pleqëri e vdekja po ka dhe
fëmijëri e jetë.
Jeta një zhurmë midis heshtjes ka thënë Isabel Allende.
PO
një zhurmë plot të papritura, iluzione nën diell e pluhur yjesh. Nëse
guxon jeto shijo pluhurin e yjeve, kupat e ëndrrave piji deri në fund e
lësho një pasthirrmë kënaqësie, trego çfarë ndien e ndaje lumturinë.
Lumturia është një krijim i bukur i njeriut. Ka shume zhurmë brenda, shumë
energji shumë fjalë tinguj shumë botë. Pihet në doza të vogla e ndarë
mes njerëzish se e tëra njëherësh të vret. Shpirti i njeriut është aq i
pafund po zemra është kaq e dobët , kjo shoqeri ndan çdo gjë: dashuri e
shpresë.
Një pikëz të qeshure bën dy buzë të tjera të hapen, një ëndërr e treguar me pasion frymëzon ëndrra të tjera.
Pak zhurmë krijon zhurmën tjetër në këtë jetë.
Sa i bukur zinxhiri i jetës, shkon pafundësisht e rikthehet përsëri te ne.
Jeta e njeriut: ujë, ajër e ëndrra të veshura në iluzione e ndjenja… Sa pak kemi nevojë për të qenë të lumtur!

Gjendesh diku larg,
qe as vete s’mund ta paramndoj,
se kur do te kthehesh
fati do ta percaktoj.

Si mund te jetosh pa mua
kur te mundon vetmia
njeriu me gjysem shprese
kur i mungon dashuria.

Ndoshta ke gjetur dike
per te mposhtur vetmine
per te luftuar jeten
te kujtosh dashurine.

Te frenosh shpresen
e nje te riu ne lulezim
Zoti do te dhuroj
me te madhin denim

Ndoshta do te kthehesh
po ku ta di i shkreti
edhe nese vdes
nuk behet kijameti

Te gjitha qe i permenda
s’jan aq me rendesi
por desha ta sheroj
plagen per dashuri

O zemër e mjere

O zemer e djegur
Ta puthje nje here
Pa le te kishe vdekur
T’ja puthje nje here syte
Ta plotesoje deshiren
Le te mbeteshe pa drite
Do ti mbaje mend fytyren
Eh si eshte ndertuar kjo bote
Themelet dot nuk ja gjen
Germon, por mundi te iken kot
Se ne drite asgje nuk kren
Ketu lindi gezimi
Ketu lindi perpjekja
Me tutje hidherimi
E me tutje vdekja
Vitet jane duke kaluar
Dita diten zevendeson
Dhe njeriu i shqetesuar
Ti ktheje prapa kerkon
Me falni qe shkruaj keshtu
Kjo eshte menyra ime
Nuk kisha rruge tjeter
Histori eshte jeta ime
Zemren e qeshur, te gezuar
Kur dikush e ngacmon
Sjo me s’ka per te pushuar
Por vetem helm leshon.

SI MUNDE

S’kam besuar se më ik si era
S’kam menduar të jetoj pa ty
S’besoj se erdhi pranvera
Derisa s’pushojnë të lotojnë këta sy
Në çdo hap në çdo vend dhe
Në gjum më bie ndërmend
Kur flej
Më duket të kam pranë
Kur qeshi më duket më shikon
Kur qaj më duket më pajton
Eja pranë meje
Edhe në vdeksha
Nuk do të harroj

Si Ndihem Pa Ty

Ku me ike ku humbe ku u trete
një plage ne zemër me mbete
një zjarr që kurr nuk shuhet
një emër që perjete ruhet

Se di c’me ndodh kur jam me ty
Kur me shikon me ata sy
Kur me buzeqesh me ledhaton
Koke e kembe ti me pushton.

S’e di se c’ndjen kur me ke prane
Kur të dy vetëm rrime menjane
Kur koken ve tek gjoksi im
S’e di a e ndjen shpirtin tim ?!

S’e di c’mendim ke ti për mua
Kur të shtrengoj por s’them të dua
Kur them se vdes për buzet e tua
S’e di a me beson ti mua?

S’e di c’do të ndodhë me ne të dy
Sikur të mos jem me me ty
Sikur kjo ender të ndalet një ditë
S’e di a do të shoh me o drite?

S’e di pa ty çdo bëj o yll
Pa ty kjo botë me duket një pyll
Pa ty kjo botë s’do këtë kuptim
S’e di o fiksim i trurit tim.

S’e di valle a do të duroj
Pa e puthur me atë goje
Pa e prekur me atë dorë
S’e di a do ndjej me nxehte a bore.

S’e di sa gjatë do të vazhdoje
Por di sa shumë të dëshiroj
E di sa shumë ti me gezon
Kur pak vëmendje me kushton.

E ndjej se shumë do të të dua
Sa kohe këto buze do me puthin mua
Sa kohe që zemra do t’me punoje
Emrin tënd do të kem ne goje.

S’e di sa shumë do të zgjase kjo jetë
S’di si do shkoje ne të vërtetë
Por diçka di me siguri

Mendova se isha drita jote ne erresire
Gezimi jot ne trishtim
Zjarri jot ne grice
mengova gabim e di
me the vet ti,e pash
me fal shum për bezdisjen
nëse të thash se je airi im
jeta ime shpirti im
gjysma ime që sjetoj dot paty
por un jetoj dhe pa ty mos ke frikë
crendesi ka nëse jeta ime është shkretire
nëse shpirti sme buzeqesh
nëse dhimbja me trete
rëndësi ka që jetoj dhe pa ty
mos ne buzeqeshje ne trishtim

Po shkoj me the
dhe dy pika loti t’nrine ne sy!
Po shkoj me the
atje ku malli do t’me trete për ty!

Do shkosh të thash
po un cfar të t’jap si kujtim?
Para se t’nisesh
trete n’zemër mallin tim!

Sa herë që shuhet 1 yll ne qiell
2 pika loti m’ndrijn ne sy!
Ne shpirtin tim nuk ka me diell
por ka veç mall, veç mall për Ty

Të kam ëndërruar.

Mbi dritare nata derdh qetsinë
dhe shiu i furishëm shoqëron vetminë.
Lart në qiell të errët dy sy shkëlqejnë
një zemër të vetmuare mbushin shpresë.
Heshtja mbretëron…
Dy sy të vegjël ngadalë mbyllën…
një buzëqeshje të ëmbël
vjedhurazi shikon
dhe niset në kërkim të ëndrrës së sajë.
Ngadalë lundron në det
dhe ngritet e fluturon në qiell
me dy sy që shkëlqejnë atje lart
buzëqeshja flet.
Nata kalon…
Buzëqeshja mbledhë krahët
dhe kthehet në çerdhen e vet…
Sërish heshtja mbretëron…
dhe syte e vegjël hapën me nxitim
Tani dielli i posalindur ndriçon
” Te kam ëndërruar,”
nje zë tingëllon
dhe…
sërish heshtja mbretëron…