Sonate dashurie
Nuk kisha ç’ti bëja:
fijeve të barit e gjetheve të mështenkës – që të preknin,
kumurisë së Elbasanit – që gugiste tek pisha,
dorës sime – që dridhej pa patur guxim të të pushtonte,
ëndërrimit – që lakuriq nën dritën e hënës të zhvishte.
Nuk kisha ç’ti bëja:
hijeve të natës – që zgjateshin si kuvertë të të mbulonin,
afshit – që më përvëlonte e drejt trupit tënd prej nimfe, më ndillte,
as vehtes e as të tjerëve – që kërkonin të të pushtonin,
as ajrit – që trupin tënd të lakuriqtë me drithërima e mbështillte.
Nuk kisha ç’ti bëja:
dëshirës – që mollat e Evës në dorë ti mirrja,
zjarrit të trupit e katastrofës së mendimit,
gëzofit të dhelprave fshehur pas drurëve të zilisë,
harabeleve xhelozë – që thërrisnin të vinte agimi.
Nuk kisha ç’ti bëja:
kohës – që vraponte si e marre ikur nga çmëndia,
frymëmarrjes sime – që pezull yjet i kish ngrirë,
tisit të mëngjezit – që virgjërinë natës nisi t’i griste,
gjumit të harruar – që mbi majat e trëndafilta të gjoksit tënd kish gdhirë.
