Fjal të urta për Dashurinë

“Kur dashuria don te flase, mendja duhet te hesht.
“Gjuha e dashurise eshte te syte!”
“Dashuria ne sy lind, ne sy jeton ne sy vdes!”
“Dashuria qe u shua nuk ishte dashuri!”
“Eshte kenaqesi e madhe te dashurosh, edhe pse nuk ndihesh i dashuruar!”
“Dashuria eshte nje e mencur nder te cmendurit,
nje helm qe te sheron nje embelsire qe te helmon!”
“Dashuria, kolli dhe kruarja kurre nuk mund te fshihen!”
“Dashuria eshte ujvare e pashtershme me emrin Femer!” …Lexo më tepër

Poezi Dashurie

T’kam dasht me zemet t’kam dashut me shpirt
Qe ti prej meje do me ik kurr nuk e kam dit
Nje zemer e pata dhe ate ta fala
Ma more ma theve dhe per jet ma ktheve
Me fjal me the te dua
Me zemer me the sje per mua

Dua te shkoj
Dua te harroj
Por dije nje gje
Qe gjith te perkujtoj …Lexo më tepër

Fjalë të Urta për Dashurinë

Te kerkojsh me arsye rrugen tek dashuria, eshte njesoj si ta kerkosh diellin me qiri!”
“Dashuria eshte i vetmi pasion qe nuk duron as te kaluaren as te ardhmen!”
“Dashuria ka dy percjelles: te miren dhe zhdervjelltesine!”
“Dashurine e paster si loti, mos ia fal cdo idioti!”
“Dashuria e ngre personin prej nje vetedije te ngushte dhe e ben moter me te gjitha vuajtjet e njerezimit!”
“Dashuria e zjarrte eshte si fantazmat, te gjithe flasin per te, ‘e askush se ka pare!”
“Dashuri do te thote kurre te mos thuash “ME FAL”! ……Lexo më tepër

Në këtë postim ju sjellim një koleksion poezishë të përshtatura për MSN(Messenger).

1.PrAnOjE ReAlItEtIn,çMoJe sInQeRiTeTiN,DuAjE AtË Që e dAsHuRoN PoR TrAdHëTiNë kUrR MoS E MeNdO.

1.ρяαησנє яєαℓιтєтιη,çмσנє ѕιηqєяιтєтιη,∂υαנє αтë që є ∂αѕнυяση ρσя тяα∂нëтιηë кυяя мσѕ є мєη∂σ. ……Lexo më tepër

Kam dy duar te arta per te prekur ty kam dy buze te zjarrta per te puthur ty kam gjetur strehim te rrim te dy kam gjetur gjithqka po me mungon vetem TI !! :S AD

Historia e Një Vajze

Me trenin e fundit
Po udhetoja ate nate
Ne nje cep te vagonit
Dallova dy sy te arte.

Ato ishin te perlotur
E shume te trishtuar
Ne nje pike te vetme
Rrinin te fiksuar. …..Lexo më tepër

Takimet e Mesnatave

Pranverë. Bënte vapë. Duke kaluar nëpër rrugicën që e përgjysmon livadhin e madh bri katundit fqinj, papritmas një reflektim m’i errësoi sytë. Një copë herë s’mu shqit. Terr m’u bë gjithkah. S’e dalloja dot as shtëpinë aq të madhe prej nga dilte ajo dritë symarrëse. Për një çast m’u duk sikur shpërthente nga një sterrinë. U ktheva drejt ca pemëve të afërta dhe si mburojë zgjodha trupin e një molle, pas së cilit u fsheha t’më vijë të pamurit. Pastaj u drejtova pak nga pak andej, ku pashë : shtëpinë, dritaren, pasqyrën e madhe në duar të bardha, dhe më në fund atë fytyrë rrezatuese ruspe. Ishte vet Besa, e cila para dy ditëve nergut më kishte pritur buzë sukales, pranë kroit të atij katundi, (meqë e dinte se isha udhëtar i përditshëm asajde) dhe sapo e lëshoi një fluturuese prej letre kah unë, iku si një sorkadhe. Në të kishte shënuar shumë. Në të vërtetë gjë tjetër pos dy luleve paksa të përdylkuara kah njëra tjetra, me pakëz rrënjë, të cilat dukeshin sikur fluturonin për të gjetur ndonjë vend të mbëltoheshin e të rrënjëzonin bashkërisht. Atëherë nisa të kuptoj. Para së gjithash m’u desh t’i përballoj qortimit të rreptë që ia dhashë vetes, pse u mbrojta nga rrezet e një dashurie që lindte, e jo nga reflektimi verbues sikur m’u duk në fillim. Lexo më tepër