Mund ti fsheh letrat,
Ti fsheh në dollap.
Mundem edhe të harroj,
që ti i shkruar.
Mundem edhe emri tënd
te fshij nga libri im.
Mund ti largoj fotografit tua,
mund ti largoj lotët anash.
mos u frikëso.
Por më duket e pamundur,
të mos mendoj

në ty.
Më thuaj,
çka të bëj me dashuri.
Mundem të besoj,
që kur nuk jemi taku.
por nuk mund te ndalem
të dashuroj ty.

Atëherë askush s’do të jet më këtu,
që do të bisedoj me mua.
Askush më,
që do të qesh apo qan me mua.
Askush më ,
që të më jep ndjenjë,
se jam dikush.
Askush më,
që më nervikos me fjalë te kota,
që më disponon,
kur jam e trishtuar.
Kur ti te humbësh nga jeta ime,
do të humbem edhe unë.

Dëgjoj tingujt e kësaj nate,
nganjëher te qeshurat e nganjeher te qarat,
Nganjëher në mua vlon hidhërimi,
nuk mundem të të mbaj, nuk kam guxim.

Lëvizi në turmën e zhurmës,
jam e lidhur me gjërat e të kaluarës,
lotët më rrjedhin nëpër fytyrë,
mendoj që të pash, por ti nuk je.

Era e lehtë, dhe veriu i butë,
pasioni yt i ëmbël, në dëshirën tënde,
një buzëqeshje e lehtë, një fjalë e mirë,
një puthje e fundit, pastaj do të shkosh

Me ty,
jetën ta filloj,
Me ty
përditshmërin, ta përjetoj,
Me ty
në rreziqe të eci.
Me ty
me netë të tëra të flas,
Me ty,
në të mirë dhe në të keqe,
Me ty
Përgjitmon.

Të dua, nuk thuhet në fillim të lidhjes,
dhe si shprehje e pritjes dhe e deshirës të bëhet.
Vetëm atëher njëri me tjetrin ashtu sillet,
që të dihet se njëri tjetrit jetën ja ëmbelson..
nëse dashuria bëhet si produksion,
i të paktës bëhet,
në të cilin njëri pa tjetrin nuk mundet
atëher mund të thuash “ Të dua”