Archive for the ‘Poezi dashurie’ Category

Nje dit te erdha pran
ti me vdekjen po luftoje
shum papritur me than
kishe muaj qe me kerkoje…

por un ste qendrova pran
kur ti per mua nevoje kishe
nuk ti perkedhela dot buzet
se larg meje ishe…

dikur u deshem shum
por nje dor mekatare na ndau
sfola un sfole as ti
fati rruget tona i percau…

un u nisa shum larg
po se duroja dot vetmin
neteve te gjata pa gjum
te kerkonte shpirti im…

zemra jote shpertheu
sduronte dot larg meje
dhe ti e dije shum mir
dhe un tretesha larg teje…

nje dit telefoni ra
dhe erdhi lajmi i keq
esht ne ditet e fundit me than
pa ty si del shpirti
dhe shum po heq…

nuk dija cte mendoja
lotet me venin varg-varg
ty po te merrte vdekja
po un isha ende larg…

i hipa avionit te mallkuar
qe do me sillte pran teje
ta jepja dhe ty mundesin
te shuheshe pran meje…

dhe ja ku gjendem
para deres se nje spitali
aty ku do takohen bashk
gjysem i vdekuri dhe i gjalli…

brenda hyra,te gjeta ne shtrat
ishte shum i zbehte, me buze te that
te fola po ti sm degjoje
me mish e me shpirt lufotoje qe te jetoje…

tani qe me kishe pran
doje ti hapje syt
por vdekja e mallkuar
ste jep mundesi te dyt…

zemra te rrihte
e ndjeje qe isha aty
se zemra ndjeu zemren
qe dikur ishte me ty…

me mundim i hape syt e brishte
dhe me mall me pe
me fole dhe dy fjal
“mos qaj”-me the…

ti po shuheshe para meje
dhe ksaj si jepja dot shpjegim
dhe jeten do ta jepja
qe te gjeje ti shpetim…

“nuk munda larg teje”-me ze te ulet me the
“per mua nuk ka jet,kur pran meje sje”
te putha embel, me puthe dhe ti
lotova un,lotuam t dy…

fryme thell more
dhe zemra te pushoi
lotet ran nga syt e tu
dhe vdekja te pushtoi…

e dija q m ndjeje
mbi trupin tend qaja
dhe lutesha
q perehje te gjeje…

duke qar mbi kraharorin tend
dicka ndjeva
zemra me rrahu fort
sikur ju afrua vdekja…

edhe zemra ime pushoi
pushoi dhe shpirti im
se kjo jet pa syt e tu
per mua sdo kishte kuptim…

…… dhe ja te gjeta
diku aty mbi re
syt e mi lotuan
“dhe ktu bashk do jemi me the”…

per dore m kape
dhe u ngjitem ne parajs
askush sdo ta besonte
ne te dy ishim prap bashk…

i thame njeri-tjetrit Te DUA ngadale
dhe u puthem leht e pa fjal
as vdekja nuk na ndau dot
se ne ishim serish bashk

u larguam te lumtur
humbem diku ne pafundesi
qeshem te dy dhe tham:
“PARAJSA PER MUA JE TI”

***kjo poezi vetem per shpirtin tim qe e dua shuum shum dhe qe me frymezoi per te shkruajtur kto fjal..te dua zemer pergjithmon e jotja..***

Gjithmon nga ajo dit kur te njha ty
dertha lott sikur pikonte shiii
nje nat ne net me the diqkaa
me the se do te martohemm
e lote e mij ne tastier rann
Ahh zot i madh pse me ndodh keshtu
at qe un e dua po maritohet
ee spo me pret muuu
Jeta eshte etill po si te jetoj
pa te pa me syy e nje puthje ta dhurojj
nga shikimi im kerkove takim
te me pershdeesh po jo sdo te lejoj
se pa te puthur jo nuk do t eleshojj
nje e dij o zemre tani nese ket e lexonn
mos e haroo at vajzen qe te don per jett
Kjo zemra mu eshte ber copp
e kah te shkoj te kerokjj
po ti me tejr e un me mendimet tek tij
Jeta eshte e till jeta eshte e shkrett
aa moj dashni qe shakotronn per jet
perse sna bashkove per shkak te dashuris
Por na ndave per shkall 3 vite maturiee….
Dije dhe lexojj ty po te kerkojj
kthehu e le suedinnn se asgje nuk perfitonn
do te me mer malli mua shum per tyyy
por nese 2 muaj kalojn pa te paa
nese un vdess dij kam vdekur per tyyy

Nese sme do me
eja dhe ma thuaj
nje shpirt qe ka vuajtur
prape do te vuaje
Do lendosh nje zemer
qe brenda te mban
do vrasesh nje shpirt
qe per ty qan
Do humbesh nje dashuri
qe te deshi pafund
do fusesh ne dhe nje njeri
qe jeten ta kushtoi ne maksimum.

Shpesh pranoj pyetje nga shoqeria q’eshte per ty Dashuria”
Valle e gjithe ajo dashturi shkoi ne harrese.
A thua ajo dashturi a do te kete kthese.
Nuk isha fajotre qe te desha pa kufi ty per mua ishe e vetmja dashuri.
Me mbulojne valet e vetmise duke ikujtuar ditet e dashurise.
Meshire eshte te jetojme te ndare.
Mekat eshte te jetojme duke qare.
Pse te dua as vet sedi!!!
Por kurr s’do te largohem nga jo “DASHURI”.

U ulën të dy
në pastërtinë e mendimeve
dhe ndenjën aty në vetmi.
U ulën në krahët e zogjve
për të parë ç’ka dëshironin të dy
dhe ndenjën aty përgjithnji.
Pastaj u dogjën në hijen e pemëve,
për të ngjallur të vetmen dashuri.

Ne jemi si hena dhe dielli
ndricojm boten mbare
jetojme ne te njejtin qiell
por mbetemi gjithmon te ndare

Dashurojme fort hapesiren
edhe njeri-tjetrin dashurojm
por dita dhe nata
s’na lene dashurin ta jetojm

une jetoj me yjet
dhe vetmin veshtir ta gjej
por je gjithmon ti dielli im
qe mungesen shume ta ndiej

ti mes reve i mbuluar
s’ndihesh vetem asnjeher
por zemra dicka te kerkon
dicka qe te te ngjaj ne form

jemi dielli dhe hena
dashurojm si dy te marre
shpresojm shpejt te takohemi
por ne fund mbetemi gjithmon te ndare.

Dije se te dua shum
un nuk do te haroj kurr
je gjithmon ne shpiritin tim
je drit e gezim

do te kalojne edhe shum vite
do te kujtoje zemra ime
shum shpejt do te kalojne edhe 3 vite
ndoshta der atehr martohesh tij
ndoshta me haron e me st kujtohem
por un sdo te harohe se me zemer te dashuroje,
shpiri ime dije se kush jam
nje vajze qe shkollen
zdon me lan,
noshta po te kujtona
ose edhe nje persjkrime
kur te hoja mos me thua fjale qe me lendoje shum
nje poezi qe ndoshta pa rima e kam bo
por e shpreha dashurin se sa shuum te dashuroje